Υπουργείο Συνολικής Δικαιοσύνης δεν υπάρχει

* Το παρόν δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr (6-6-2015)

Αναμφισβήτητα η χώρα μας έχει ένα ευμετάβολο, ασαφές και αντιφατικό φορολογικό σύστημα. Επιπλέον, η επιχειρηματική πραγματικότητα – και όχι μόνο – επηρεάζεται συνεχώς από διάφορες επιλογές της κυβέρνησης, όπως οι διαδικασίες αδειοδότησης, οι ασφαλιστικές υποχρεώσεις και οι εργασιακές σχέσεις. Κάθε επιλογή της Πολιτείας προκειμένου να καταστεί εφαρμόσιμη για όλους τους πολίτες λαμβάνει τη μορφή ενός Νόμου – ή έστω μίας απόφασης, κακώς (!). Ο πολίτης όταν θεωρεί ότι μία διαδικασία ή μία απόφαση της διοίκησης δεν έχει εφαρμοστεί ορθά, προσφεύγει στη Δικαιοσύνη και πλέον ο φυσικός δικαστής καλείται να εφαρμόσει κατ’ αρχήν τον Νόμο. Οι Νόμοι ωστόσο δεν υπαγορεύονται από το καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργείο, ήτοι το Υπουργείο Δικαιοσύνης αλλά από κάθε λογής όργανα του Κράτους είτε αυτά ονοματίζονται Υπουργεία ή γραμματείς ή υπάλληλοι, είτε αυτά ονοματίζονται Θεσμοί. Επιπλέον, τα όργανα αυτά πολλές φορές μέσω των αποφάσεών τους νομοθετούν κι εκείνα με τη σειρά τους. Απόρροια αυτής της πραγματικότητας είναι το Υπουργείο Δικαιοσύνης να επιλαμβάνεται μόνο θεμάτων τα οποία αφορούν τη διαδικασία της απονομής δικαιοσύνης και όχι τη δικαιοσύνη αυτή καθ’ εαυτή.

Ενδεικτικό παράδειγμα αυτής της ανακολουθίας είναι η διαδικασία υπαγωγής σε ρύθμιση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών (νόμος Κατσέλη). Η Πολιτεία επιθυμούσε τη σύντομη εκδίκαση αυτών των αιτήσεων (εντός έξι μηνών σύμφωνα με τον Νόμο), αλλά η πραγματικότητα θέλησε αυτές οι αιτήσεις να συζητώνται το πρώτον έως και το 2031 (!).

Ακόμη ένα παράδειγμα της προαναφερθείσας ανακολουθίας είναι η απονομή της φορολογικής δικαιοσύνης. Η Πολιτεία προκειμένου οι πολίτες να επιλύουν σύντομα τις διαφορές τους με τη Διοίκηση υποχρεώθηκαν επί ποινή απαραδέκτου να υποβάλλουν προσφυγές σε Φορολογικές επιτροπές, οι οποίες μάλιστα εφόσον δεν απαντήσουν εγκαίρως – όπως συνήθως γίνεται – τεκμαίρεται (κατά του πολίτη στη πραγματικότητα) ότι σιωπηρά απέρριψαν το αίτημά του. Το περίεργο σε αυτή την περίπτωση έγκειται στο ότι κρίνων και κρινόμενος είναι το ίδιο σύστημα, ήτοι η φορολογική διοίκηση και όχι ο φυσικός δικαστής. Επιπλέον, δεν θα πρέπει να είναι ανεκτό κάθε μέτρο – κυρίως εισπρακτικό – το οποίο εμποδίζει την πρόσβαση του πολίτη στον φυσικό δικαστή, όπως η βεβαίωση του επίδικου φορολογικού προστίμου.

Τα παραδείγματα τα οποία αποδεικνύουν ότι η Πολιτεία θεσμοθετεί σωρεία Νόμων χωρίς πραγματική δικαιοσύνη είναι αναρίθμητα. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης θα πρέπει να είναι επιφορτισμένο με τη δημιουργία ενός καθολικού και εφαρμόσιμου συστήματος δικαιοσύνης και όχι μόνο με ζητήματα τα οποία άπτονται τη μερική διαδικασία δικαιοσύνης και δη ενώπιον του φυσικού δικαστή. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ενιαίο δίκαιο σύστημα κρίσης, το οποίο δομείται αποσπασματικά από διάφορους φορείς χωρίς την επισφράγιση της ουσιαστικής ενότητάς του από τον καθ’ ύλην αρμόδιο φορέα του, ο οποίος θα πρέπει να αντιμετωπίσει εκτός από την υπερνομοθέτηση και τα λειτουργικά προβλήματα του εν λόγω συστήματος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s