Παράλογος διάλογος με τη διοίκηση: μια πραγματική ιστορία

* Το παρόν δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr (6-2-2015)

Η ελληνική Πολιτεία, πλέον, δέον όπως κατανοήσει ότι η φορολογική νομοθεσία, κυρίως μέσα από την αυστηροποίηση των παραβάσεών της, είναι σε θέση να «εκτελέσει» επαγγελματικά κάποιον φορολογούμενο. Μία «καθημερινή» -πραγματική όμως- ιστορία, είναι σε θέση να αναδείξει το εν λόγω ζήτημα.

Κάποιος «καλοθελητής» παίρνει τηλέφωνο στη γραμμή καταγγελιών και αναφέρει ανώνυμα ότι ο Χ φοροδιαφεύγει. Ο «καταγγέλων» κρύβεται πίσω από την ανωνυμία μιας γραμμής, δεν θα κληθεί ΠΟΤΕ να δώσει ΚΑΠΟΙΑ στοιχεία και, κυρίως, κανένας δεν μπορεί να κινηθεί νομικά εναντίον του εάν ο Χ δεν φοροδιαφεύγει.

Στη συνέχεια, επιλαμβάνεται η Αρχή της Διοίκησης, η οποία εν αγνοία του «φοροφυγά» -αλλά πλέον και των ίδιων των Τραπεζών- ελέγχει τις καταθέσεις του. Ο Χ είναι συνδικαιούχος σε δύο λογαριασμούς με τη σύζυγο και τα παιδιά του, οπότε η Αρχή της Διοίκησης ελέγχει εκ των πραγμάτων και τις καταθέσεις/κινήσεις της συζύγου και των παιδιών. Η σύζυγος έχει μία ατομική επιχείρηση και κατά συνέπεια δεν υπάρχει σταθερή ροή εισοδημάτων στις τραπεζικές καταθέσεις, ενώ ο Χ φαίνεται στην ουσία να «πληρώνει» μέσα από τις καταθέσεις του προμηθευτές και έξοδα της συζύγου του.

Κάποια στιγμή, η Αρχή της Διοίκησης του στέλνει μια ειδοποίηση και χωρίς να του αναφέρει την αιτία του ελέγχου (θυμίζω «ανώνυμη καταγγελία») τον καλεί να δικαιολογήσει τις καταθέσεις του σε βάθος ακόμη και 10ετίας (!!!). Όπως είναι φυσικό, η συγκέντρωση όλων των εγγράφων για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα δεν είναι εφικτή, σε συνδυασμό με το αντικειμενικό πρόβλημα της λήθης. Η Διοίκηση είναι ανένδοτη και συνεπώς σημειώνει ότι κάποιες από τις καταθέσεις δεν δικαιολογούνται – κατά την άποψή της. Στέλνει λοιπόν στον Χ ένα πρόστιμο για κάποιες αποδείξεις (στα 1.000 παραστατικά, κάτι θα έχει γίνει λάθος…) και για (άκουσον, άκουσον…) άγνωστο πλήθος συναλλαγών σε άγνωστα άτομα αλλά για γνωστό ποσό, δηλαδή το ποσό για το οποίο η Διοίκηση δεν πείσθηκε, αλλά και το οποίο δεν μπορεί να αποδώσει κάπου. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι η Αρχή της Διοίκησης έχει τη νοοτροπία ότι σε περίπτωση ελέγχου δεν γίνεται να μην καταλογίζουμε και κάτι… Οι δύο διαπιστώσεις της Διοίκησης επισύρουν διάφορα πρόστιμα (ΚΒΣ, συγκεντρωτικές καταστάσεις, ΦΠΑ, εισόδημα, φοροδιαφυγή, κ.λπ.), αν και από την πλευρά του Χ -δηλαδή του φορολογούμενου- συνιστούσαν μία πράξη. Δηλαδή η ανακρίβεια στην έκδοση μιας απόδειξης, συνεπάγεται πρόστιμο του ΚΒΣ, απόκρυψη εισοδήματος, υπολογισμός αντίστοιχου ΦΠΑ, πλέον τόκων και προσαυξήσεων…

Ο Χ λοιπόν, πλέον, έχει δύο επιλογές: ή να προσβάλει τα σχετικά πρόστιμα ή να τα πληρώσει. Για να τα προσβάλει θα πρέπει να πληρώσει το μισό ποσό και να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, ώστε εκείνη πλέον σε διάστημα 3,4,5 ετών να αποφανθεί σχετικά. Εάν δεν δικαιωθεί, ο Χ θα κληθεί να πληρώσει εκτός από το αρχικό ποσό και τους τόκους και τις προσαυξήσεις των ετών που θα ακολουθήσουν έως την έκδοση απόφασης. Εάν δικαιωθεί, ο Χ δεν θα πάρει πίσω χρήματα που αμέσως έδωσε στο Κράτος, αλλά αυτό είτε θα του κάνει νέο έλεγχο είτε θα τα συμψηφίσει με μελλούμενες οφειλές του και δη χωρίς τόκους. Δηλαδή, ακόμη και δικαιωθεί ο Χ, δεν θα πάρει πίσω τα χρήματά του. Εάν δεν δικαιωθεί ο Χ, επίσης, το ποσό το οποίο ύστερα από χρόνια θα πρέπει να καταβάλει στο ελληνικό Δημόσιο θα έχει σχεδόν διπλασιαστεί (!!!). Επίσης, παράλληλα με τις δικαστικές ενέργειες ενώπιον των Διοικητικών Δικαστηρίων θα πρέπει να επωμιστεί και το βάρος της ποινικής διαδικασίας.

Με αυτά τα δεδομένα, καθίσταται σαφές ότι ο Χ είναι τουλάχιστον άτυχος γιατί κάποιος, κάπου, κάποτε είπε ότι φοροδιαφεύγει. Εάν πράγματι φοροδιαφεύγει, ΠΡΕΠΕΙ να πληρώσει. Άλλα θα πρέπει να πληρώσει με λογική. Ο Χ ακόμη κι αν είχε προβεί σε κάποια παραδρομή καλείται πλέον να τα βάλει επί της ουσίας με τη Διοίκηση. Η Αρχή της Διοίκησης δεν συγχωρεί, δεν καταλαβαίνει, δεν αισθάνεται. Ο Χ είχε ένα σπίτι (α’ κατοικία). Η Διοίκηση τον ρωτάει: «Πού βρήκατε τα χρήματα;», «Μααααα… Δεν είχε πόθεν έσχες», απαντά. «Δεν με ενδιαφέρει. Συνιστά αύξηση της περιουσίας σας», απαντά η Διοίκηση. Ο Χ είχε περαιώσει. Η Διοίκηση του απαντά: «Δεν με ενδιαφέρει. Έχουμε νέα στοιχεία». Ο Χ σημείωσε στα βιβλία του λάθος μία απόδειξη με διαφορά 200 ευρώ πριν κάποια χρόνια. Η Διοίκηση του απαντά: «Και τι να κάνω εγώ τώρα; Πρόστιμα ΚΒΣ, ΦΠΑ, εισόδημα, πλέον προσαυξήσεων… σύνολο 3.000 ευρώ». «Μα για 200 ευρώ; Αφού τα φορολογήθηκα…».

Όλα τα ανωτέρω περιγράφουν ένα σύστημα το οποίο μοναδικό στόχο έχει να εισπράττει λεφτά, χωρίς καμία λογική και χωρίς καμία αίσθηση δικαιοσύνης. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν γίνεται μία παραδρομή να επισύρει τριών και τεσσάρων ειδών πρόστιμα. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν γίνεται πια ΟΛΑ να τα βαφτίζουμε φοροδιαφυγή, ώστε στο όνομα της πάταξής της να τιμωρείται αυθαίρετα ο πολίτης, να ελέγχεται κάθε του κίνηση και να επιβάλλονται αθρόα πρόστιμα. Πρέπει το ίδιο το σύστημα -τόσο ως Νομοθεσία όσο και ως υπάλληλοι- να αποκτήσει λογική και δικαιοσύνη και να διαχωρίσει επιτέλους εκείνους που απλά έσφαλαν και τους απατεώνες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s