Γράμμα από την Ελβετία…

Αγαπητοί κκ,

Σκληρή κι αμείλικτη η καθημερινότητα της (μη) προσαρμογής  της νεοελληνικής  κοινωνίας στην νέα πραγματικότητα αρκούμενη  στο να την αφορίζει αναπολώντας τα περασμένα εγωκεντρικά χρόνια όπου σαν σε άλλη Σοβιετία ο καθένας απλά αδιαφορούσε για τον διπλανό του και για το κοινωνικό  σύνολο πέρα από βαρύγδουπες δηλώσεις κενές ουσίας.

Τέσσερα χρόνια μετά το ξεκίνημα της κρίσης με λύπη μου διαπιστώνω ότι η κοινωνία εδώ έμεινε κατ ουσίαν απαράλλακτη: Πολιτικοί που μαλλιοτραβιούνται στα τηλεοπτικά παράθυρα περί όνου σκιάς, και ένα κοινωνικό σύνολο που ενώ ομνύει στο όνομα της Κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και των «κοινωνικών του δικαιωμάτων» απαράλλακτα εξακολουθεί την  θλιβερή νοοτροπία της κοινωνικής αδιαφορίας και της κατά το δοκούν τήρησης και εφαρμογής των Νόμων: Ανάλογα με τις προσωπικές προτιμήσεις, γούστα ή συμφέροντα του καθενός.

Με απορία αλλά και οργή αντιμετωπίζω την επιδεικτική περιφρόνηση του αντικαπνιστικού Νόμου σε κάθε λογής καφέ κι εστιατόρια εκτός από τα λίγα «φτιαγμένα για ξένους».

Στα Ιωάννινα μάλιστα τα Χριστούγεννα στο κεντρικότερο παραλίμνιο καφέ στην είσοδο σας υποδεχόταν μία μεγάλη πινακίδα: «To smoke or not to smoke: Δική μας επιλογή!» Η «επιλογή» φυσικά αφορούσε μόνον αυτούς που παραβίαζαν τον Νόμο κι αδιαφορούσαν για τους υπόλοιπους : Το καφέ ήταν κυριολεκτικά τεκές στον καπνό.

Η Σοβιετικού τύπου αδιαφορία συνεχίστηκε και στην Αθήνα την περασμένη Παρασκευή: Επιστρέφοντας στην Ελβετία σταμάτησα ν ανάψω ένα κεράκι στην εκκλησία της Αγ. Τριάδος στην Λεωφόρο Κηφισίας: Μόνον 20€ στο πορτοφόλι μου, ζήτησα στην παρακείμενη Τράπεζα Πειραιώς να μου το χαλάσουν εξηγώντας και το γιατί το θέλω: Ψύχραιμη η ταμίας (και προφανώς ενοχλημένη γιατί της χάλασα την ησυχία) μου απαντά: Είστε πελάτης μας κύριε; Ναι ψελλίζω αλλά ένα κεράκι θέλω ν ανάψω δίπλα, τίποτε άλλο. Με επιτακτικό τόνο συνεχίζει: Όχι κύριε, θα πρέπει να γίνει κατάθεση και στην συνέχεια ανάληψη του ποσού, δεν γίνονται έτσι αυτά, δώστε μου την κάρτα σας. Απορημένος της την δίνω, κάτι κοιτά στον υπολογιστή της και μου ζητά στην συνέχεια και αστυνομική ταυτότητα. Δεν την είχα πάνω μου, οπότε η ετυμηγορία: Δεν γίνεται κύριε λυπάμαι, εδώ εφαρμόζουμε ρητές και κατηγορηματικές εντολές  της Τραπέζης της Ελλάδος.

Αφού σ εκκλησία πήγαινα είπα να μην κολαστώ και έφυγα χωρίς να δώσω περαιτέρω συνέχεια. Λυπήθηκα βαθύτατα για την παλιά μου πατρίδα στο βούρκο της και για το «μνημόνιο» που καθώς φαίνεται δυστυχώς ούτε κι αυτό κατάφερε ν αλλάξει μυαλά.

Στην συνέχεια έφυγα για την άλλη, την νέα μου πατρίδα την Ελβετία που απλόχερα μας περιέβαλε με αυτό που στην παλιά δεν έχουνε βρεί ακόμα: ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ….

Με εκτίμηση

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣ

Δικηγόρος Γενεύης και Αθηνών

PalmT6@gmail.com

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s