Ένα κιλό παϊδάκια και μια κόκα κόλα light

Το παρόν δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr (25-4-2013)

Αυτή ήταν για πολλές δεκαετίες και παραμένει μερικώς η ελληνική νοοτροπία. Δεν ξέρω εάν είναι κατάλοιπα της Οθωμανικής περιόδου όπως πολλοί υποστηρίζουν, αλλά σίγουρα αποτελεί τμήμα του DNA μας. Με απλά λόγια θέλουμε και το σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη…

Εμείς είμαστε που θέλουμε κράτος δικαίου αλλά όταν μας γράφουν γιατί μιλάγαμε στο κινητό στην αρχή κλαιγόμαστε και μετά ψάχνουμε να βρούμε κανέναν γνωστό να μας τη σβήσει. Εμείς είμαστε που θέλουμε να απολυθούν επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι αρκεί να μην είναι τα αδέλφια μας ή οι κολλητοί μας. Εμείς είμαστε αυτοί που σχολιάζουμε το παρκάρισμα κάποιου που ενοχλεί αλλά όταν χρειαστεί θα το αφήσουμε κι εμείς στη μέση του δρόμου. Εμείς είμαστε που δεν θέλουμε το κάπνισμα στους χώρους εστίασης, αλλά όταν θα πάμε σε ένα εστιατόριο και δεν μας φέρουν «κάτι σαν τασάκι» δεν μας αρέσει. Εμείς είμαστε που θέλουμε να μας δίνουν αποδείξεις σε κάθε αγορά μας, αλλά ζητάμε και να μην την δώσουν εάν μπορούμε να αποφύγουμε φερ’ ειπείν τον ΦΠΑ. Εμείς είμαστε που θέλουμε οι νόμοι να εφαρμόζονται, αλλά δεν τους εφαρμόζουμε εμείς οι ίδιοι!

Το ευχάριστο είναι ότι η νοοτροπία αυτή της αντίφασης αρχίζει και αλλάζει, κυρίως από μία νέα γενιά, η οποία μαστίζεται και πληρώνει – κυριολεκτικά και μεταφορικά – τα λάθη και τις παραλήψεις της γενιάς του Πολυτεχνείου, μία γενιάς η οποία, επικαλούμενη από τότε την προσφορά της, αποκερδαίνει οφέλη και αξιώματα μέχρι σήμερα. Σήμερα, αναφερόμενοι στη κρίση, δεν κάνουμε λόγο μόνο για την οικονομική κρίση, αλλά και την κρίση της πολιτικής και των πολιτικών, των αξιών, της ηθικής και των αρχών, ενώ η κάθε κρίση εκ του ορισμού της ενέχει και την έννοια του επανακαθορισμού. Ίσως έχει λειτουργήσει και θετικά η εξωγενώς επιβεβλημένη αλλαγή στη νοοτροπία μας, καθώς αυτό αποτελεί μία άποψη, η οποία εν τέλει αρχίζει και ψελλίζεται από αρκετούς.

Άλλωστε, πρέπει να είμαστε ο μοναδικός λαός στο κόσμο που στις καφετέριες ακούς μέρα μεσημέρι γκρίνια για την πολλή δουλειά και το τρέξιμο…

Οι νέοι άνθρωποι αρχίζουν να νιώθουν απηυδισμένοι από συμπεριφορές οι οποίες διαπιστώνουν ότι πληρώνονται εν τέλει πολύ ακριβά και ίσως είναι η πιο ευτυχής απόρροια αυτής της κρίσης. Η ελπίδα, συνώνυμο της νεότητας, είναι να πάψουμε να παραγγέλλουμε ένα κιλό παϊδάκια και μία Coca Cola Light!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s