Οι Ελλάδες των συντεχνιών

* Το παρόν δημοσιεύτηκε στο Protagon.gr στις 24-2-2013

Κάθε μέρα κάποια συντεχνία αποφασίζει να διεκδικήσει «τα δίκαιά της», αλλά με μία μέθοδο η οποία τελικά φθείρει πιο πολύ την ήδη ταλαιπωρημένη κοινωνία. Δεν ξέρω πολλές χώρες οι οποίες έχουν ειδικό site στο οποίο εμφανίζονται οι απεργίες της ημέρας… Μία εβδομάδα έκλεισε η απεργία του ΜΕΤΡΟ, η οποία ταλαιπώρησε μερικά εκατομμύρια πολιτών έναντι μερικών χιλιάδων. Αλλά δεν είναι η μόνη… Δυστυχώς ο συσχετισμός μεταξύ διεκδικούντων συντεχνιών και μαστιζομένων πολιτών είναι πάντα ο ίδιος… Μερικές εκατοντάδες για μερικά εκατομμύρια… Και όπως πάντα τα αποτελέσματα για τους διεκδικούντες πενιχρά έως ανύπαρκτα.. Τα παραδείγματα πολλά: δικαστές, φαρμακεία, ταξί, δικηγόροι, οδηγοί φορτηγών δημοσιάς χρήσης, Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι μόνο μερικές ενδεικτικές περιπτώσεις συντεχνιών, οι οποίες στη προσπάθειά τους να διεκδικήσουν τα δικαίωματά τους ταλαιπώρησαν πολλούς, όταν εκείνοι είναι λίγοι και μάλιστα χωρίς να αλλάξει κάτι επί της ουσίας. Εάν τα αιτήματα των συντεχνιών είναι δίκαια, είναι δίκαιο όμως κι εκείνοι να ταλαιπωρούν το κοινωνικό σύνολο;

Κανένας δεν μπορεί να περιορίσει το νόμιμο δικαίωμα του οποιοδήποτε εργαζομένου να σντιδράσει, να διεκδικήσει και να απεργήσει. Αλλά καμία οντότητα δεν δύναται να επιβάλλει ενέργειες ή παραλήψεις πρώτα στα μέλη της και ύστερα στο κοινωνικό σύνολο. Καμία οντότητα δεν δύναται να ενεργεί αδιαφορώντας για τις κοινωνικές συνέπειες των επιλογών της. Συνήθως, οι συντεχνίες σε αυτή τη χώρα υπερβάλουν εαυτές επιβάλλοντας στα μέλη τους ενέργειες ή παραλήψεις. Δεν ξέρω καμία από τις απεργίες των τελευταίων ετών, η οποία αφορούσε συντεχνία και η οποία εν τέλει απέτρεψε την άμβλυνση κεκτημένων. Αντιθέτως, ξέρω πολλές απεργίες οι οποίες ταλαιπώρησαν το κοινωνικό σύνολο και την εθνική οικονομία στο όνομα δικαιωμάτων.

Στην Ελλάδα οι συντεχνίες δομούν την κοινωνία μας και δεν είναι εύκολο να αλλάξουν ρόλους, γεγονός το οποίο δεν είναι κατ’ ανάγκην αρνητικό. Ευτυχώς, υπάρχουν και κάποιες επαγγελματικές ομάδες οι οποίες προασπίζονται τα δικαιώματα των μελών τους. Αλλά η συγκεκριμένη προάσπιση θα πρέπει να έχει ένα μέτρο και να μην λειτουργεί τελικά σε βάρος των πολλών, ώστε να αναδεικνύεται ο κοινωνικός σεβασμός και να ενισχύεται εν τέλει η κοινωνική συνοχή και το κοινό μέτωπο απέναντι στο τρέχοντα ισοπεδωτισμό. Τα μέτρα είναι πολλά και όλοι έχουν βγει στους δρόμους… Αλλά κάποιοι θα πρέπει να εργαστούν για να προκόψει αυτός ο τόπος. Πως θα συμβεί αυτό εάν κάθε συντεχνία κοιτάει μόνο τα του οίκου της; Πως θα συμβεί αυτό εάν κάθε συντεχνία διεκδικεί χωρίς μέτρο; Πως θα συμβεί αυτό εάν κάθε συντεχνία αδιαφορεί για τους λοιπούς πλην της ύπαρξής της; Γιατί, λοιπόν, για κάθε συντεχνία υπάρχει μόνο η δική της Ελλάδα;

Μην ξεχνάμε ότι συντεχνίες δεν αποτελούν μόνο οι επαγγελματικές οντότητες των πολιτών αλλά ακόμη και εκείνη των βουλευτών, καθώς και τους συν αυτοίς… Για την ιστορία, υπενθυμίζονται οι αντιδράσεις για την απώλεια κεκτημένων τόσο σε αυτούς, όσο και στους υπαλλήλους της Βουλής!

Άλλωστε, αυτά τα έχει επισημάνει ο Adam Smith πολλές δεκαετίες πριν στο βιβλίο του «Ο Πλούτος των Εθνών» (Wealth of Nations) όπου αναφέρει, θέλωντας να επισημάνει την εγγενή φύση των ομο-επαγγελματιών όπως προστατεύουν πάντα τα δίκαια και συμφέροντά τους:  «Άνθρωποι του ιδίου επαγγέλματος σπάνια συναντώνται μαζί, ακόμη για διασκέδαση και ψυχαγωγία, χωρίς η συζήτηση να καταλήξει σε μία συνωμοσία κατά του κοινού ή σε κάποιου είδους επινόηση να αυξήσουν τις τιμές».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s