Αναρχία: Ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις

Τι συμβαίνει στη χώρα μας τις τελευταίες μέρες? Όποιος είναι σε θέση να μου πει ας το γράψει πιο κάτω…

Τις τελευταίες μέρες νιώθω ότι ζω σε μία εμπόλεμη ζώνη. Κάθε φορά που αναγκάζομαι να φύγω από το γραφείο μου το μεσημέρι νιώθω φόβο. Ναι, φόβο! Κι αναρωτιέμαι γιατί? Γιατί να νιώθω έτσι? Τι έκανα? Κι εγώ και ΟΛΟΙ ΜΑΣ? Γιατί να πρέπει να νιώθουμε έρμαια στις ορέξεις μιας χούφτας ανθρώπων που έχουν νομίζουν ότι η διαμαρτυρία γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα από τη δημόσια καταστροφή?

Και που βρίσκονται εκείνοι που είναι επιφορτισμένοι με την τήρηση της δημόσιας τάξης? Μήπως σε γραφεία? Μήπως μένουν κρυμμένοι ακολουθώντας διαταγές και υποδείξεις? Μήπως πάλι δεν είναι αρκετοί?

Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά τα έκτροπα των τελευταίων ημερών σε όλη την Ελλάδα? Ο άδικος θάνατος ενός νεαρού παιδιού, τον οποίον ΟΛΟΙ πιστεύω ότι αποδοκιμάζουμε, δεν μου αρκεί για να δικαιολογήσω το κίνημα επανάστασης που έχει ξεκινήσει. Θεωρώ ότι πρόκειται για την αφορμή να βγει στο δρόμο ο κόσμος για να εκδηλώσει την αγανάκτησή του μετά από τόσα «…, ψέματα και βιντεοταινίες». Αλλά δυστυχώς την αφορμή την αρπάζουν και οι ¨γνωστοί άγνωστοι».

Μα τι χαζοί που είμαστε? Γνωστοί άγνωστοι,  δηλαδή τους ξέρουμε αλλά τα ονόματά τους δεν τα λέμε. Κι αν τους ξέρουμε γιατί δεν τους συλλαμβάνουν? Μήπως γιατί συμφέρει κάποιους? Μήπως γιατί τα ονόματα θα έκαιγαν κόσμο?

Κι από την άλλη τα κόμματα να έχουν επιδοθεί σε μία προσπάθεια καπήλευση της όλης κατάστασης υπέρ της εξεύρεσης νέων ψήφων. Με εξαίρεση το κυβερνών κόμμα, στο οποίο μου δίνεται η εντύπωση ότι ο Πρωθυπουργός έχει μείνει μόνος έχοντας απέναντί του ΟΛΟΥΣ!

Ρε παιδιά, εσείς που καταστρέφετε τα πάντα γιατί το κάνετε? Έχετε δουλέψει ποτέ για να φτιάξετε κάτι, για να νιώσετε πως είναι να καταστρέφεται κάτι για το οποίο έχεις παλέψεις για να γίνει? ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι σε θέση να περιορίζει το δικαίωμα σε κανέναν να διαμαρτύρεται και να εκφράζει τις απόψεις του. Όμως, ποιοι είστε εσείς που είστε θέση να καθορίζετε ποιοι θα ανοίξουν αύριο το πρωί το μαγαζί τους και ποιοι θα πάνε στη δουλεία τους.

Η μάχη της ζωής δεν δίνεται μέσα από την ασφάλεια του κάθε Πανεπιστημιακού Ιδρύματος αλλά έξω στην ίδια τη ζωή. Για να αλλάξεις ένα σύστημα πρέπει πρώτα να μπεις μέσα σε αυτό. Αυτό όμως θέλει πολύ περισσότερα κότσια από το να πετάξεις μία πέτρα, να σπάσεις μία βιτρίνα ή να κάψεις μία σημαία.

Η ζωή του καθενός είναι δικιά του και ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί να την ορίζει ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

One thought on “Αναρχία: Ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις

  1. Η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται από την συνεχιζόμενη κατάχρηση του δικαιώματος της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν:
    • Την αυθάδεια ως δικαίωμα
    • Την παρανομία ως ελευθερία
    • Την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και
    • Την αναρχία ως ευδαιμονία

    Ισοκράτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s